زمینه – تو دل آتیش فراق – حاج محمود کریمی

توو دل، آتیش فراق

با یاد آتیش و باغ

امون از این زمونه

یه دل و این‌همه داغ

یاد کوچه، روی مادر

یاد چادر، بوی مادر

یاد شونه، موی مادر

خدا کنه که خلاص

از این جراحت شم

خدایی آرزومه

بمیرم، راحت

روزی که پای چشاش

گل بنفشه شکفت

از همه رووشو گرفت

به کسی چیزی نگفت

بی‌حیا بست راه مادر

پشت ابر رفت ماه مادر

قلبمو سوخت آه مادر

تا جای پنجه‌ی گرگ

به‌روی ماه افتاد

بساط ناله و آه

توو عرش به راه افتاد

ما همه بی‌حرمیم

روو زمین حرمین

برا زیارت ما

روو می‌کنن به حسین

وقتی خیمه، بی‌پناه بود

مادرم توو قتلگاه بود

پیش شاه بی‌سپاه بود

هزار و نهصد زخم

به روی پیکر بود

سری که رفت روی نی

روو پای مادر بود